Sterke Wielerverhalen

De website voor straffe wieleranekdotes van vroeger en nu

Post vs Raas

De rivaliteit tussen de Nederlanders Peter Post en Jan Raas loopt eind jaren tachtig en begin jaren negentig hoog op. In de Tour van 1992 sluiten de twee na jarenlang kibbelen uiteindelijk een vredespact. Ze hadden geen keuze! Want wat de twee een week daarvoor lieten zien was echt té zielig voor woorden.

De TI Raleigh-ploeg van Peter Post wint begin jaren tachtig bijna alles wat er te winnen viel. Dat had de ploeg niet op zijn minst te danken aan zijn kopman Jan Raas. Wanneer eind 1983 de hoofdsponsor afhaakt en de ploeg uit elkaar valt, ontstaan er twee verschillende kampen. Raas start een eigen wielerteam met enkele ex-ploeggenoten en ook Post treed aan met een nieuw wielerteam.

Een zegen voor het Nederlandse wielrennen? Niet helemaal! Wat we te zien krijgen draait regelmatig uit op een blamage. Verschillende keren rijden de twee teams elkaar in het verlies. Niet de winst is het belangrijkste. Zolang de ander maar niet wegkomt met de zege is het goed. In de Tour van 1992 bereikt de rivaliteit haar hoogtepunt.

Tijdens de zeventiende Touretappe besluiten de Fransman Jean-Claude Colotti, de Belg Marc Sergeant en de Nederlander Frans Maassen om in de aanval te trekken. Niks bijzonders, tenzij je weet dat Sergeant tot de Panasonic-ploeg van Post hoort en dat Maassen deel uitmaakt van het Buckler-team van Raas. Daar moet wel ruzie van komen.

raas-post

Lange tijd loopt de vlucht van drie gesmeerd tot Panasonic-ploegleider De Rooij zich komt moeien. Omdat Sergeant’s ploegmaat Guy Nulens in een zinloze tegenaanval is gegaan (op 6 à 7 minuten van de leiders) moet Sergeant de benen stilhouden. De renner weigert in eerste instantie tot De Rooij met enkele serieuze dreigementen uitpakt. “Als je niet stopt met rijden, dan rij ik je persoonlijk van de baan!” Sergeant moet noodgedwongen zijn teamorders gehoorzamen.

Hilaire Vanderschueren, ploegleider van dienst bij Raas, ziet alles gebeuren en grijpt op zijn beurt in. Ook Maassen mag niet meer aan kop rijden. Colotti bekijkt de situatie van op een afstand en wanneer de drie zo goed als stilstaan, demarreert hij weg. De andere twee reageren amper en kijken vertwijfelt naar elkaar. “Ik mag niet rijden, dus doe jij het maar”’ is de gedachtegang bij de twee. In een mum van tijd pakt de Fransman 3 minuten en de buit is binnen. Dat Maassen Sergeant nipt klopt voor plaats twee is slechts een voetnoot.

Tourbaas Leblanc kan het hele schouwspel maar matig appreciëren en geeft beide teams die avond een ernstige blaam. In een officieel communiqué wordt beide teams aangesmeerd dat ‘ze het imago van de wielersport schade toebrengen’. Mede door deze actie komt er ook binnen de ploegen het besef dat het niet zo verder kan.

In het geheim wordt er met de leidinggevende personen die avond nog een meeting georganiseerd. Op enkele geleende stoelen van een plaatselijk hotel en met wat zaklampen in de hand spreken Planckaert (assistent Post), Vanderschueren, Post en Raas af in een donker bos. Een half uur later zijn alle plooien gladgestreken. De vete is voorbij.