Sterke Wielerverhalen

De website voor straffe wieleranekdotes van vroeger en nu

Haar… op de tanden!

Vrouwenwielrennen op de piste… Je moet wel goed zot zijn om in België iemand aan te spreken over deze discipline. Onze eigenste Jolien D’Hoore zette in 2010 een kleine kentering in met haar Europese beloftetitel omnium. Maar van een spectaculaire groei aan interesse kunnen we niet spreken. Jammer! Vast staat dat er heel wat interessant volk rondloopt in dat kleine wereldje. Zoals nu bijvoorbeeld op de wereldkampioenschappen baanwielrennen in Australië.

Nemen we even de 23-jarige renster Joanna Rowsell. De Britse, won samen met twee collega’s de ploegenachtervolging in een nieuw wereldrecord. Op het podium kon je niet naast haar kale knikker kijken. Zocht Rowsell inspiratie bij haar muzikale inspiratie Sinéad O’Connor? Wou ze zich zich ‘outten’ als extreme lesbienne of wou ze zich verzetten tegen het strenge Britse regime? Niets is minderwaar.

Rowsell lijdt namelijk aan een zeldzame aandoening. Op haar 10e kreeg de driedubbele wereldkampioene af te rekenen met plots haarverlies. De artsen onderzochten haar en stelden de diagnose van ‘alopecia areata’ vast. Een ziekte door een wankel immuunsysteem, waartegen geen enkele behandeling op kan wegen. “Door die ziekte, was mijn jeugd niet van de gemakkelijkste”, vertelt de Britse.

“Ik raakte gefrustreerd door al het haar dat ik verloor. Ik sloot me af van de buitenwereld. Beschaamd om wie ik was. Ik focuste me volledig op het behalen van prima schoolresultaten. De rest in mijn omgeving kon me gestolen worden.” Negatieve gedachten bleven de hele tijd door haar hoofd spoken. “Zou ik ooit een relatie kunnen opbouwen en hoe zouden werknemers reageren als ik kwam solliciteren voor een job? Studeren was mijn afleiding. Zo kon ik eens aan iets anders denken.”

Op haar vijftiende kwam echter de liefde voor de fiets op de proppen. “Wielerscouts kwamen ons testen op school. Ik bleek talent te hebben. “ De leerkrachten moedigden Rowsell aan, met het gekende resultaat. “Door mijn aandoening heb ik uiteindelijk doorgezet en ben ik een goede renster geworden. Ik wist immers wat het was om voor iets te vechten.”

Rowsell, die in het dagdagelijkse leven een pruik draagt, heeft leren leven met haar ziekte. “Meer zelfs. Ik kan me geen leven meer voorstellen zonder alopecia. Ik heb geen idee welke weg ik anders had ingeslagen. Het beangstigt me zelfs dat ik zonder ziekte wellicht nooit aan wielrennen gedaan zou hebben.”

Bron: o.a. The Times