Sterke Wielerverhalen

De website voor straffe wieleranekdotes van vroeger en nu

Tik Tak Pontiac

Wim van Est leek in de Tour van 1951 op weg naar de overwinning in het algemene klassement. Nadat de Nederlander met de hulp van zijn ploeggenoot Voorting de Tour op stelten had gezet in rit 12 had ‘Ijzeren Willem’ een riante bonus in het klassement . Een zware Pyreneeënrit van 201 km over de legendarische Aubisque leek het enige opstakel voor de totale overwinning. Een probleem echter. Van Est had nog nooit een Pyreneeëncol van dichtbij gezien. En net dat zou hem zuur opbreken.

Van Est, die in het peloton bekend stond als een slechte daler, wist dat het moeilijk zou worden om het geel te handhaven en bekocht in de rit al snel de inspanning van de dag voordien. De renner verloor voeling met de kopgroep en op de top van de Aubisque had de Nederlander dan ook al gauw drie minuten aan het been. Van Est wilde echter niet van opgeven weten en zette de achtervolging in om zijn kleinood te redden. Er wachtte immers nog een lange afdaling van 100 kilometer naar Tarbes.

De afdaling van de Aubisque bleek echter geen lachertje te zijn. Al snel ging Van Est in al zijn enthousiasme onderuit in een haarspeldbocht. Op wat schaafwonden en een kapotte broek na, kon de renner gelukkig zijn achtervolging ondernemen. “Zo’n onbenullige val, kan me niet deren”, ging het door Van Est heen. Zijn eerste val had de Nederlander een geweldige adrenaline’boost’ gegeven, waardoor hij nog meer risico’s nam. Enkele bochten later miste hij dan ook in alle hevigheid een bocht. Het resultaat was dan ook een 70(!) meter diepe duik in het ravijn.
van est
Van Est’s ploeggenoten De Kok en Peters had alles zien gebeuren, stopten en maanden hun ploegleider aan om hulp te bieden. Met zen allen tuurden ze naar de afgrond, maar zagen niets. Een jurylid met verrekijker kwam erbij en slaakte een kreet van opluchting toen hij beweging zag. Met aaneengeknoopte banden werd Van Est uiteindelijk naar boven gehesen. Hij wou in eerste instantie verder rijden, maar werd door zijn ploegleider toch naar het ziekenhuis gestuurd. Achteraf bleekt Van Est wonderwel niks te mankeren.

Van Est’s faam groeide nog meer toen Pontiac, dat de horloges voor het Nederlandse team had gesponsord, een advertentiecampagne op het getouw zette met de tekst : “Tik Tak Pontiac. Zeventig meter viel ik diep, mijn hart stond stil, maar mijn Pontiac liep …” Een monument op de Aubisque is vandaag de dag nog steeds een herinnering aan het ‘miraculeuze ongeval’.