Sterke Wielerverhalen

De website voor straffe wieleranekdotes van vroeger en nu

Tweede poging

Het Belgische kampioenschap van 1986 werd een echte triller. Niet zozeer bij de profs, waar Marc Sergant het laken gemakkelijk naar zich toetrok. Vooral de editie bij de nieuwelingen was beklijvend. In het Waalse Momignies speelden twee jonge renners, die later volwaardig prof zouden worden, de hoofdrol in een absurde apotheose: Wilfried Nelissen en Serge Baguet.

Met zeven renners trokken de ze in de laatste ronde richting finish. Nelissen zette aan en Baguet leek hem te remoteren. Een ultiem ‘kwakje’ van Nelissen in de slotmeters verhinderde dat. “Baguet en ik, de twee topfavorieten, flitsten gelijktijdig over de finish”, haalt Nelissen de herinnering boven in Het Laatste Nieuws. “Er viel op de finishfoto geen millimeter verschil waar te nemen. Eigenlijk had ik die sprint gemakkelijk moeten winnen. Maar ik zette té vroeg aan en viel stil met dat kleine ‘versnellingske’. Oké… En nu? We konden die driekleur toch moeilijk in twee knippen?”
baguet“Spurt overdoen, schreef het reglement voor.” Zo gezegd zo gedaan. De twee werden opnieuw op het parcours gezet om de laatste 1000 meter te herdoen. “Daar stonden we dus, mooi naast elkaar, twee délégués als levend startblok en… hup.”

Baguet demareerde onmiddellijk en nam tien meter. Nelissen gaf echter niet af en reed het gat dicht op de latere dakwerker. Nadien was het een koud kunstje voor de renner om Baguet te vloeren. “Hij stond niet eens op de foto.” Nelissen juichte. Baguet stond in een hoekje te vloeken. “Dat was mijn titel”, zegt Baguet daar nog altijd over “Ik was er zeker van dat ik die eerste keer gewonnen had.”